احمد مرسل آن چراع جهان
رحمت عالم آشكار و نهان
آمد از رب سوى زمين عرب
چشمه زندگانى اندر لب
هم عرب هم عجم مسخّر او
لقمه خواهان رحمت در او
در جهانى فكنده آوازه
با خود آورده سنّتى تازه
دين بدو يافت زينت و رونق
زانكه زو يافت خلق راه به حق
امین و امن و مومن آنقَدَر دنیا خطابت کرد
خدا طاقت نیاورد و سرانجام انتخابت کرد
برای هر سری از روشنایت سایه بان می خواست
که شب را پیش پایت سر برید و آفتابت کرد
حجازِ وحشیِ زیبا ندیده دل به حسن ات باخت
که بت ها را شکست و قبله ی دلها حسابت کرد
خدا از چشم زخم مردمان ترسید پس یک شب
تو را تا آسمان ها برد و مثل ماه قابت کرد
تو را از آسمان بارید مثل عشق بر دنیا
زمین را تشنه دید و در دل هر قطره آبت کرد
صفای زندگیم آیه های قرآنت
بیا به ما بركت ده به بركت نانت
تویی كه كعبه به دور سر تو می گردد
رسول آینه ها، هستی ام به قربانت
كسی كه عطر گدایت بر مشامش خورد
چنان اُویس قرن می شود پریشانت
تویی كه ماه بود مُهر جانماز شبت
تویی كه حضرت حیدر شده مسلمانت
شبی بیا و مرا زائر حریمت كن
چرا كه عطر خدا می وزد ز ایوانت
پرده از دیده اگر دست خدا بردارد
دیده بیند که خدا هم غم حیدر دارد
دل اگر چشم خدا بین بخرد از بازار
فاش بیند که خدا یوسف دیگر دارد
سر اگر شور دگر از سر خود باز کند
فکرش آن است که دلشوره ی کو ثر دارد
دل عشاق اگر عارف لولاک شود
تازه فهمد که خدا از چه پیمبر دارد
با رسولان اولوالعزم و رسولان مبین
گر اوالامر نیاید ره ابتر دارد
به به که چه روز خرم آمد
مبعوث نبى اکرم آمد
بس عید فرا رسید بى شک
عیدى نبود چنین مبارک
از بعثت او جهان جوان شد
گیتى چو بهشت جاودان شد
این عید به اهل دین مبارک
بر جمله مسلمین مبارک
از غیب ندا رسید او را
آن ذات خجسته نکو را
بسم رب الحسین