ياد جنگ و جانفشاني ها به خير
شورها و عشق بازي ها به خير
ياد آن نام آشنايان صبور
آن پرستوهاي شاد و بي غرور
آن عزيزاني كه همت داده اند
باكري ها، كوه غيرت داده اند
همسراني پشت در پشت قيام
جان نثاران هميشه با امام
شير زنهايي كه آرش زاده اند
در ره حفظ شرف جان داده اند
خوشا آنانکه جانان می شناسند
طریق عشق و ایمان می شناسند
بسی گفتند و گفتیم از شهیدان
شهیدان را شهیدان می شناسند
دل من کرده هوای شهدا
بر لبم هست ثنای شهدا
تا خدا هست و خدایی دارد
پا بر جسایت لوای شهدا
آن نوایی که ز شور است و شعور
هست در اوج نوای شهدا
به خدا ذات خدا داند و بس
عزت و قدر و بهای شهدا
گوشِ دل باز کنید ای مردم
که بلند است نوای شهدا
خدمتگزار عشق کجا خانه کرده ای
با یک سفر دل همه ویران کرده ای
عمری رفیق و همدم و محبوی بوده ای
این را نه من، همه گویند خوب بوده ای
دیگر کلام وحی قرائت نمی کنی
از خاطرات عشق روایت نمی کنی
برگرد تا که گریه کنیم پای روضه ها
سینه زنیم با نفست پای نوحه ها
راحت بخواب خانه قبرت مبارک
ای مرغ عشق جام، شهادت مبارک
مي آيم از راهي که لبريز سفرهاست
پرواز در پرواز، ردّ بال و پرهاست
از معبري که غرق باور غرق شور است
از سنگري که چشمة جاري نور است
از نيمه شبهاي مناجات و عبادت
از لحظه هاي روشن قبل از شهادت
شبهاي جمعه ذکر يا قدّوس يا نور
معراج اشک و بندگي پرواز تا نور
صحن حسينيه نواي سينه زن ها
بوي خدا و بوي سيب پيرهن ها
ای شهیدان ای بلاجویان عشق
ای سر و جان داده در میدان عشق
بسکه سر سودید بر درب وصول
یافتید از سوی حق اذن دخول
ما کجا و درک آن فیض جلیل
دست ما کوتاه و خرما بر نخیل
سیزده ساله است، اما سخت استوار و شجاع و بی پرواست
دلش از آب هم زلالترست باز، دلواپس پرستوهاست
مثل کوه است، سخت پا برجا مثل دریا عمیق و پرموج است
شوق پرواز بی کران دارد چون عقابی که عاشق اوج است
پیکرش جا به جا پراز زخم است لبش اما هنوز می خندد
گاهی از درد می کشد یک آه لحظه ای چند، پلک می بندد
بسم رب الحسین