مزه ی اشک - اشعار اهل بیت علیهم السلام

گیرم هزار کعبه خدا خلق می نمود

چنگی به دل نمی زد اگر کربلا بود

شکر خدا که خانه تان هست روی خاک

ورنه زمینِ تیره که دارالشفا نداشت

مجموعه ی خصائل بی انتها شدی

یک جا تمام سلسله ی انبیاء شدی

گیرم بهار نیست، دمی جان فزا که هست

گیرم بهشت نیست، غبار شما که هست

بر خشت خشت کعبه نوشته اند با طلا

گیرم که قبله نیست، ولی کربلا که هست

در ازدحام خیل گدا جا اگر کم است

تشریف آورید دو چشمان ما که هست

جایی اگر نبود خدا را صدا کنید

باب الجواد و سایه ی ایوان طلا که هست

کوتاست سقف عالم اگر وقت پر زدن

غم نیست روی گنبد و گلدسته ها که هست

خوش گفته اند قطره که دریا نمی شود

هر یوسفی یوسف زهرا نمی شود

تو آمدی قیامت کبری رقم زدی

بر تارُک همیشه ی عالم علم زدی

می خواستی که رشک بَرَند دیگران به من

زلف مرا گره به نسیم حرم زدی

حس می کنم میان دلم بوی سیب را

از آن زمان که در حرم دل قدم زدی

می خواستی که شعله بگیرم بی امان

آتش به جان هر غزل محتشم زدی

با شیر، طعم روضه تان را چشیده ام

وقتی سری به چشم ترِ مادرم زدی

مجنون کوچه های غمم دست من بگیر

دل تنگ دیدن حرمم دست من بگیر

تو تشنه و دریغ ز یک جرعه آب، آه

تو تشنه و تمامی صحرا سراب، آه

در زیر نیزه ها ی شکسته نهان شدی

با زخم های تازه تر و بی حساب، اه

یک سو صدای العطش آرام می رسید

یک سو صدای هلهله ها در شتاب، آه

یک سو صدای ضجه ی زینب بلند بود

یک سو صدای مادرت اما کباب، آه

یک سو علم به خاک و علمدار غرق خون

یک سو به روی نیزه عزیز رباب، آه

کم کم نگاه بر بدنت سحت می شود

کم کم نفس زدنت سخت می شود