وقتی می رفتید شهر گریه می کرد
وقتی می رفتید شهر گریه می کرد
شهر مدینه مثل زهرا گریه می کرد
وقتی می رفتید پشت پای آنها
چشمان جبرئیل حتی گریه می کرد
پایین پای ناقه مریم گریه می کرد
دورِ سرِ گهواره عیسی گریه می کرد
این است آن داغ عظیمی که برایش
حتی میان تشت یحی گریه می کرد
این است زینب بانویی که زیر پایش
زانوی لرزه دار سقا گریه می کرد
بوسید اکبر دست های مادرش را
در زیر چادر، اُمِّ لیلا گریه می کرد
بر روی دامن مادری در گوش طفلش
آهسته تا می گفت لالا گریه می کرد
یک کاروان گریه شد وقتی رقیه
با گفتن بابا، بابا گریه می کرد
در زیر پای محمل مستوره ی عشق
منزل به منزل ریگ صحرا گریه می کرد
وقتی می رفتند عالم سینه می زد
وقتی که می رفتند دنیا گریه می کرد
شاعر : علی اکبر لطیفیان
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۴/۰۵/۲۱ ساعت 17:38 توسط گدای حرم
|
بسم رب الحسین