وقتی گدای فاطمه بودن برای ماست

احسای می کنیم که دو عالم گدای ماست

 

با گریه بهر فاطمه آدم عزیز است

این گریه خانه نیست که دولت سرای ماست

 

اینجا به ما حسین حسین وحی می شود

پیغمبریم و مجلس زهرا حرای ماست

 

سلمان شدن نتیجه همسایگی اوست

زهرا برای سیر کمال ولای ماست

 

تنها وسیله ای که نخش هم شفاعت است

چادر نماز مادر ارباب های ماست

 

باران به خاطر نوه ی فضه می رسد

ما خادمیم و ابر کرم در دعای ماست

 

فرموده اند داخل آتش نمی شویم

فردا اگر شفاعت زهرا برای ماست

 

شاعر: علی اکبر لطیفیان