با وعده هاي پوچ دلم وا نمي شود

اين درد جز به مرگ، مداوا نمي شود

 

غم ميزبان ماست به هر جا كه مي رويم

اين قدر غم به سينه ما جا نمي شود

 

ديوارها بلندتر از قامت من است

آيا دري به روي زمين وا نمي شود؟

 

از هر طرف به غارت ما دست مي برند

مرهم كسي به زخم دل ما نمي شود

 

پيوسته سنگ مي خورم و دم نمي زنم

اما كسي در آينه پيدا نمي شود

 

شب را به پاي صبح بيافكن كه دير شد

جان بر لبيم و روز مبادا نمي شود

 

در سايه شماست كه حق راست مي شود

دنياي بي ظهور كه زيبا نمي شود

 

شاعر : علی خیری

منبع : وبلاگ هنوز منتظریم