راه دور و بار، سنگین و گناهم بی شمار

من که می دانم بدم دیگر تو بر رویم نیار

 

تا نیفتم تا نسوزم در شرار خشم تو

ابر رحمت بر سر این بنده عاصی ببار

 

باورم هرگز نمی آید به ذات اقدست

مهربانی چون تو عبدش را بسوزاند به نار

 

کی به رویش در ببندی کی رهایش میکنی؟

بنده ای را که ندارد جز درت راه فرار

 

هم زلطفت ،هم ز عفوت ،هم زجرمم هم زخویش

شرمسارم شرمسارم شرمسارم شرمسار

 

باورم هرگز نمی آید که مایوسم کنی

بنده ای را که بود بر رحمتت امیدوار

 

از تو در عمرم نکردم لحظه ای قطع امید

گر چه دارم جرم در پرونده  خود بی شمار

 

گرچه میدانم مرا می بخشی از لطف و کرم

می سزد تا باز،گریم از خجالت زار زار

 

پرده پوشی کردی از جرمم به دست رحمتت

گر چه می کردم گناه خویشتن را آشکار

 

چشم «میثم» همچنان باشد به عفو رحمتت

گر بری سوی بهشتش یا بسوزانی به نار

 

شاعر : غلامرضا سازگار

منبع : وبلاگ شخصی محمد رضا پروانیان